Investeer in je relatie

Een relatie is een investering met ambitie. Als je in een bedrijf gaat werken, dan dien je te blijven investeren in jezelf, anders wordt het werk op een gegeven moment een routine en ga je daardoor stagneren. Het werk wat je jaren blijft doen gaat vervelen en ga je niet meer effectief werken als in het begin. Dat geldt precies voor een relatie. Zonder te investeren in jezelf en in je partner, gaat op een gegeven moment alles vervelen. Daarom merk je vaak koppels die pas getrouwd zijn, die dan in het begin enthousiast waren, maar na maanden verminderd alles. De oorzaak is dat ze beide op elkaar te veel leunen en van elkaar te veel verwachten.

Ee relatie draait niet om je eigen behoeften, hoe belangrijk die ook zijn, maar het gaat eerder om de behoeften van je partner. Indien je bezig bent met het vervullen van de behoeften van je partner en andersom, dan breng je meer evenwichtigheid in de relatie. Maar het moet wel van beide kanten komen, anders werkt het niet.

Wil je partner hier niet aan meewerken? Dan dien je - hoe moeilijk dat ook is - hem daarop te attenderen. De fout die veel mensen maken in een relatie en dat zijn voornamelijk vrouwen is dat ze denken: 'ik ga mijn best doen en me als een voorbeeldige vrouw gedragen, dan zal hij mij waarderen en van mij gaan houden.'

Het gevolg is dat ze zich te veel gaan uitsloven, te veel hooi op hun vork nemen, alsmaar de man tevreden willen stellen waar het maar kan. Ze laten alles op zich afkomen en wat er daarbij nog komt kijken  is het karakter van sommige vrouwen. Sommigen zijn perfectionistisch, gaan bij veel zaken akkoord en durven geen 'nee' te zeggen. Daarmee hopen ze dat de man dat ooit inziet en dat het ooit goed gaat komen. Ze beseffen niet dat wanneer ze hun mannen te veel verwennen en het naar hun zin geven, dat ze er door juist luier worden en nog meer verantwoordelijkheid bij hen gaan neerleggen.

Als je dit in jezelf herkent dan mag je gaan afvragen hoe lang je dit nog zal volhouden. Bij dezen zeg ik tegen die dames: laat die ijdele hoop maar varen, want voor je het weet ben je een paar jaren verder en dan is het enige wat veranderd is, zijn dikkere wallen en dikkere heupen (troost eten) en soms pijn in je rug tot aan hernia toe als je ouder wordt. Om even een misverstand weg te nemen: met dikkere heupen bedoel ik niet iedere dikke vrouw. Er zijn vrouwen die dat gewoon van nature zijn en daar niets aan kunnen doen. Met dik zijn is er niets mis, maar ik heb het over diegene die slank waren en enkel door troost eten dikker zijn geworden en vaak zie je ze na jaren huwelijk zichzelf verwaarloosd hebben omdat ze niet meer (kunnen) voor zichzelf zorgen vanwege het huishouden of de kinderen waardoor ze te weinig tijd hebben om tijd te maken voor zichzelf.

Mensen die zichzelf uitsloven beseffen niet dat hun lichaam op een gegeven moment het gaat opgeven. Ze beseffen niet dat veel welvaartsziektes te maken hebben met o.a. slechte relaties in combinatie met slecht eten. Als je te veel hooi op je vork neemt, dan heeft dat letterlijk invloed op je gezondheid. Gaat je rug daar niet aan, dan gaat je hart daar wel aan, of anders door suikerziekte (hangt van welke type af en of die erfelijk is of niet) of door veel stress tot aan een depressie.

Hoe waardevol ben je?

Gun jezelf het geluk door eerst te geloven dat je als persoon jezelf de moeite waard vindt. Zonder zelfwaardering en zelfrespect kom je niet verder. Kappen met jezelf de schuld van alles te geven. Want hoe slecht je je ook voelt van binnen, je bent net als ieder ander persoon een volwaardig persoonlijkheid. Als je hierin gaat beginnen te geloven dan heb je de eerste stap gezet. Want ik weet zelf dat de reden waarom veel mensen niet opkomen voor zichzelf is dat ze de doemscenario er bij halen dat alles fout zal gaan en dat de relatie zodanig uit de hand gaat lopen dat uiteindelijk in een scheidingssituatie terecht zullen komen. Ze geven ook te snel zichzelf de schuld bij alles wat fout gaat.

Laat die gedachte (doemscenario) varen. Het is je angst die dat in je voedt en door angst belemmer je jezelf door jezelf  niet datgene te geven wat je verdient. Als je opkomt voor jezelf of je wilt serieuze stappen ondernemen om iets te doen aan je relatie, betekent niet meteen dat er een scheiding op de loer is. Je partner is geen monster tenzij hij jou mishandeld, maar dan hebben we het in dit geval over iets heel anders, namelijk dat de grenzen zijn overschreden en dus echt serieuzere stappen moet gaan nemen. Maar stel dat er geen sprake is van mishandeling, maar dat je partner gewoon niet helpt en weinig wilt investeren in de relatie, te vaak weg is, jou niet waardeert en alles wat je thuis doet ziet als een vanzelfsprekendheid. In dit geval moet je alle opties bestuderen die er maar zijn om je relatie te optimaliseren. Dat kan van alles zijn; van gesprek met je partner tot aan het betrekken van hulp van buiten af. Kunnen de families hier niets aan doen, dan is het een imam die daar verstand van heeft of anders een relatietherapeut et cetera.

Soms zit de oplossing gewoon in het nemen van een zelfverzekerde houding. Mensen die niet zelfverzekerd zijn, hebben ook weinig vertrouwen in zichzelf. Ze gaan bij voorbaat ervan uit dat als ze initiatief nemen dat het gaat mislukken.  De ene angst na de ander die ze in de weg staat om te durven te spreken en op te komen voor zichzelf. Wat ze dan doen is dat ze zichzelf voor de gek gaan houden door te denken aan de goede dingen die de partner wel heeft en dan zichzelf troosten met het idee ‘ik heb het niet slecht, anderen hebben het slechter’.

Ik denk dat bij veel dames die dit lezen dit bij hen als muziek in de oren klinkt. Zo ja, dan is dit de tijd om hierover na te denken en wat te gaan doen aan je situatie.

Wanneer je niet zelfverzekerd bent, dan durf je niet in gesprek te gaan met je partner. Je bent bang om in zijn ogen die teleurstelling te lezen waar je bang voor bent, want je bent altijd gewend mensen juist te plezieren en het naar hun zin te krijgen. Sterker nog: je denkt ook stiekem: ‘ik ben niet belangrijk, zolang ik anderen het naar hun zin maak, dan gaat het ook goed bij mij.’ Deze houding is natuurlijk niet representatief voor elke vrouw, maar velen denken dat toch wel onbewust.

Maar wanneer je dan wel zelfverzekerd bent, dan durf je wel in gesprek te gaan. Je bent dan de baas over je angsten en ga je de confrontatie aan. Je zult je verbazen hoe hoopvol en vruchtbaar dat is dan die doemscenario’s die je had. Als je een zelfverzekerde houding neemt, dan ga je dat ook uitstralen en als je consequent blijft dan heeft je partner maar 2 keuzes. ‘My way or the Highway’. In dit geval heeft hij dus maar 2 keuzes: indien hij van je houdt, dan zal hij wat aan zijn relatie gaan doen. Hij zal moeten accepteren dat hij met je in gesprek gaat en de opties nuchter bekijken. Zo niet, dan heb je te maken met een lastige partner die moeilijk over zijn gevoelens kan praten om eerlijk en openhartig met je te zijn. Dit soort types zien zichzelf ook als diegene die de broek willen aantrekken in huis en dat hun wil is wet. Jij bent ondergeschikt aan datgene wat zij wensen en zeggen. De rest doet er niet toe. In dit geval moet je ferm zijn en simpelweg keuzes maken. Als hij niet wilt veranderen en je weet dat je gezondheid en zelfs die van je kinderen (psychisch) ook in de toekomst daardoor achteruit zullen gaan, dan moet je hiervan conclusies trekken.

Het belangrijkste is dat je iets moet doen aan jezelf en blijf niet hopen op een wonder die er gaat komen. De ervaringen in de praktijk laten namelijk iets anders zien. Mensen veranderen niet vanuit zichzelf, maar soms moet dat helaas op een 'grove' manier.