Het nut van het verbranden van de Koran

Wie kent hem nog? Terry Jones, de radicale predikant die in 2010 van plan was de Koran te verbranden? Destijds heeft hij dat onder druk van veel politici uitgesteld. Maar gisteren heeft hij in aanwezigheid van een twintigtal andere radicalen dat toch gedaan (klik hier).

Wat dit soort type vijanden van de islam niet beseffen - en dat beseffen helaas de meeste mensen ook niet - is dat het aantasten van iemand's geloof (en daar onder valt ook elk vorm van ideologie, persoonlijkheid of geaardheid) is direct een aantasting op iemand's identiteit. Dat heeft tot gevolg dat mensen juist meer voor hun geloof opkomen en dat er juist zwakke zieltjes zijn die uit fanatisme geweld gaan plegen. Maar waarschijnlijk is dat ook het doel van dit soort radicalen die de Koran graag verbranden of de oorlog aan de islam willen verklaren.

Wanneer je aan iemand's identiteit zit dan zit je aan het recht van zijn bestaan. Veel mensen voelen zich gelukkig bij datgene waarin ze geloven en zien het ook als reden van bestaan. Net zoals een moslim zijn geloof ziet als een deel van zijn identiteit, ziet een homoseksueel bijvoorbeeld dat ook als zijn geaardheid wat een onderdeel is van zijn eigen erkenning. Wanneer mensen elkaar niet respecteren, dan kan er enkel frictie ontstaan dat leidt tot conflicten en zelfs tot oorlogen. Kijk maar naar hoe de verdedigers van democratie (het zij politie of intellectuelen) zich ernstig beledigd voelen wanneer je 'democratie' aanvalt en jou gaan beschouwen als een potentiële bedreiging, hoe dat veel emoties los kan laten. Daarom moeten bijvoorbeeld salafisten ook niet klagen wanneer de 'sharia' of de islam wordt aangevallen omdat niet-moslims het als een gevaar zien. Beledig je andermans geloof dan lok je anderen ook uit om je geloof te laten beledigen. Met beledigen bedoel ik overigens niet gezond kritiek, maar meer aanvallend, spot drijven met andermans geloof of ideologie of iets waarin een persoon gelooft en zijn leven op baseert.

God vermeld in de Koran:

« En hoont niet hen die zij in de plaats van God aanroepen, zodat zij God niet uit vijandigheid en zonder kennis gaan honen. » (Koran 6:108)


Daarom vind ik het zo ironisch van sommige salafistische groeperingen die in hun retoriek al te graag niet-moslims aanvallen op een beledigende manier. In verschillende fora's lees je hoe ze de democratie aanvallen terwijl ze tegelijkertijd graag gebruik maken van de vrijheid binnen dit democratisch systeem waarin ze hun mening uiten. Het is net als iemand die in een vliegtuig zit en maar 2 uur hoeft te reizen in plaats van 2 dagen met de auto om zijn stemming te bereiken, maar terwijl de vliegtuig hem vervoert vindt hij de vliegtuig een belachelijke uitvinding. Kritiek hebben op de vliegtuig is niet erg, maar geef dan het voorbeeld door niet er in te stappen en terwijl je gebruik van die vliegtuig maakt de vliegtuig ook nog beledigt. Dat is wat die salafistische groeperingen precies doen. Ze profiteren ten volle van het democratisch systeem waarin ze leven, maar tegelijkertijd beledigen ze een groot meerderheid die wel in dat systeem gelooft. Ironischer kan niet.

Terugkomend op de verbranding van de Koran:

De radicale predikant Terry Jones (de Koran verbrander), versterkt meer dan ooit mijn geloof in God en de islam omdat hij mij laat beseffen dat er mensen zijn die graag dit geloof uit willen roeien. Hij laat me realiseren dat we een lange weg te gaan hebben om de essentiële boodschap van de islam die in de ogen van alle moslim vredig en harmonieus is, meer dan ooit te gaan verspreiden. Niet zo zeer zoals die salafisten van Duitsland dat gedaan hebben door het verspreiden van Korans, want daar zie ik geen enkele nut in en vind ik alleen maar provocerend en nadelig werken, maar meer door o.a. mede moslims de juiste kennis mee te geven over het geloof zodat ze naar de ethiek en fatsoenen van de islam gedragen. Ook door dialogen te voeren met niet-moslims met wederzijds respect. Een andere motivatie is door het steken van energie in de emancipatie van moslims op het gebied van geloof in combinatie met een goede integratie in de Nederlandse samenleving. De voorbeelden zijn talloos die mij motiveren om verder te gaan met waarin ik geloof als reactie op die radicalen die denken dat ze met het verbranden van de Koran hun doel kunnen bereiken.

Mijn advies aan moslims die dan de video gezien hebben van het verbranden van de Koran is dat ze slechts een gebed maken die deze man kan leiden tot het goede. Boosheid mag, want dat is een uiting van een gevoel die gebaseerd is op jullie liefde voor ons geloof, maar vertaal die boosheid daarna tot kalmte dat zich uit in het uitspreken van je mening (wat je goed recht is) op een respectabele manier. Het belangrijkste van alles is, is nog steeds je gebed tot de Almachtige die in staat is om te leiden wie Hij wilt.

125. Roep tot de weg van je Heer met wijsheid en goede raad en redetwist met hen op een gepaste wijze. Voorzeker je Heer weet het beste wie van Zijn weg is afgedwaald; en Hij kent degenen goed die juist geleid zijn." (Koran: De Bij)

Leven en laat leven.

Wat weet een gemiddelde moslim over de huidige economie?

Het huidige monetaire systeem dat gebaseerd is op fractioneel bankieren (meer geld uitlenen in de vorm van schuld dan het oorspronkelijk geldbedrag wat er op de bank staat en het terug eisen met rente) is verdoemd te mislukken. Wie denkt dat het ooit goed komt met de economie binnen de huidige bankstelsel zal bedrogen uitkomen. Want hoe meer de rente stijgt, hoe groter de staatsschuld wordt en hoe ieder jaar de begrotingstekort meer gevuld moet worden. Dit leidt tot meer bezuinigingen in de maatschappelijke sector, meer macht geven aan de multinationals en banken. Niet alleen vrijheid komt in het geding maar ook de privacy van het individu komt in gevaar en om maar niet te beginnen over de nadelen in de zorgsector, de privatisering van andere sectoren zoals het openbaar vervoer en dergelijk die juist geleidt hebben tot duurdere treinkaarten, vertragingen et cetera. Niet alleen wordt er bezuinigd op toiletpapieren in sommige bejaardentehuizen, maar ook durfde de NS een keer serieuze voorstellen te maken om plaszakken in te voeren omdat het hen geld bespaart ipv echte wc's.

De nadelen van het huidige monetaire systeem is dat het voor een groeiende ellende. De problemen in Griekenland, Spanje, Italië, de crisis in de VS zijn vrijwel direct te binden met het falen van dit systeem.

Maar wat ik zo jammer vind van mede moslims is dat ik weinig zie die hier iets over schrijven of hier voor waarschuwen. Geen imams die in de moskeeën mensen wakker schudden voor dit probleem. Dit is niet verbazingwekkend, want als je de meeste imams zou vragen naar hun gemiddelde kennis over dit onderwerp, dan is dit vrijwel nihil. Het enige wat de meesten weten over economie is dat rente/ woeker haram is en informatie wat daar om heen hangt, maar echte informatie over hoe de huidige economie in elkaar steekt, wat voor gevaren en gevolgen dat heeft op de wereldbevolking of voor de moslims, daar hoor je haast weinig of geen enkel imam - als ik het zo durf te zeggen - die daar iets over vertellen kan.

Vrijwel de meeste moslims die ik heb gekend, als ik ze de vraag stel: wat is 'fractioneel bankieren?' dan kijken ze me vreemd aan. Niet dat ik hiermee wil suggereren dat geen enkele moslim dit weet, maar ik heb het over de meerderheid. De grove meerderheid zelfs. Die hebben geen flauw onbenul waaruit het huidige monetaire systeem bestaat. Ze weten niet eens dat al het geld wat er in omloop is, geld is dat letterlijk uit het niets door banken gecreëerd wordt en als schuld is geleend. Vraag een moslim, wat is EMS, dan - als je geluk hebt - zal de gemiddelde kenner slechts zeggen dat hij dat woord weleens op het nieuws voorbij zag komen.

Toch zie je veel moslims dagelijks beweren dat ze islamitisch bezig zijn en dat ze heel goed weten wat de wereld nodig heeft. Ik heb het dan onder andere over de 'sharia' en 'kalifaat' schreeuwers die met niets anders bezig zijn dan andere moslims te willen overtuigen van het verwezenlijken van de zogeheten 'sharia'staat. De grove meerderheid van de moslims bezitten niet eens de belangrijkste informatie en kennis over hoe hun geld wordt beheerd en wat er daar allemaal bij komt kijken, maar de meesten van hen denken te weten hoe je de problemen kunt oplossen. Ze zijn bezig met het nakomen van de plichten van het geloof (en dat is hartstikke goed) of ze zijn bezig met de politiek zoals het hoe aan toe gaat in moslimlanden (ook heel goed), of ze zijn bezig met de maatschappelijke problematieken in Nederland (helemaal niets mis mee en is ook vereist). Je ziet ze ook dagelijks bezig op het internet over van alles schrijven wat ik enkel hoog blijf waarderen en zal blijven aanmoedigen................. Maar (ja alweer die 'maar' van mij) ik mis teksten over de problemen op het gebied van de huidige economie. Ik mis de kennis over hoe geld is ontstaan, wie het beheerd, over de rol van de banken wereldwijd, kennis over waar schulden vandaan komen.

We weten natuurlijk wel dat rente verboden is, maar weten de meesten van ons ook dat zelfs het geld wat er in omloop is, gewoon gecreëerd geld is? Weten de meeste moslims ook dat zelfs de huidige zogenaamde islamitische banken simpelweg onderdeel en afkomstig zijn van het huidige monetaire stelsel waardoor het in feite niets uitmaakt of een bank 'islamitisch' is of niet?

De meeste moslims trappen er zelfs massaal in dat islamitisch bankieren betekent enkel dat je geen rente mag nemen en geven, dat je niet in harame (door God verboden) producten mag handelen en dat je ook niet mag speculeren of gokken met geld et cetera... Tot hier aan toe weten veel moslims deze zaken. Maar verder dan dit is de kennis ver te zoeken. Begrijp me niet verkeerd; er zijn moslims die absoluut weten hoe het in elkaar zit, maar het aantal vergeleken met de moslims in totaal is zeer marginaal en dit baart me enorm veel zorgen. Want als we deze kennis niet hebben, dan zijn we zelf slaven van het huidige monetaire stelsel zonder dat we het zelf weten. Dan kunnen we wel gaan beweren dat we goed (islamitisch) bezig zijn, maar als we zoiets wat erg cruciaal en een must is om daar kennis van te nemen niet eens weten, dan kan ik niets anders zeggen dat we op een dwaalspoor zitten.

We hebben onze monden vol over 'tawheed' (God's eenheid) en andere basiskennis van de islam, maar we doen allemaal uit onwetendheid lekker mee met een systeem die niets anders dan mensen slaaf maakt voor het geld, een systeem die de oorzaak nummer één is van de wereldverdeling tussen arm en rijk.

Met liefde wil ik graag hier meer over schrijven, maar ik houd het bij deze informatie voorlopig. Op: Moslim Vandaag, gaan er met God's wil meer artikelen komen te staan over dit onderwerp, waarin we uitvoerig zullen ingaan op geld en economie in het algemeen. Houdt ons pagina op Facebook dus ook in de gaten.

Aan de goddelozen die God aanvallen heb ik de volgende boodschap:

Mensen die geloven dat religies de oorzaak zijn van de ellende zijn oppervlakkig denkenden en kijken niet verder dan hun neus lang is. Niet alleen begrijpen ze niet hoe het een en ander in elkaar steekt, maar zijn vooral erg simplistisch. 


Vrijwel alle oorlogen die er geweest zijn wereldwijd hadden nooit als reden een religieus motief en daarmee ga ik ook terug naar de kruistochten die destijds in feite ook niet als doel hadden het christendom te verspreiden, maar hadden op de eerste plaats als doel om macht te verspreiden en land te veroveren. Men gebruikte altijd religie als excuus om mensen te bewegen voor een oorlog. Dat is altijd zo geweest en niets anders. Sterker nog vanwege de goedheid van religies hebben machten dat aspect altijd misbruikt als excuus voor oorlogen.


Het zijn verder niet de religie's die WOI en WOII hebben veroorzaakt, maar eerder door macht, hebzucht en/of door  racisme (Nascisme, fascisme...). Alle oorlogen hadden een politieke aard die gemotiveerd was door de zojuist genoemde redenen. Niet meer en niet minder. Tot op heden zijn alle oorlogen die er nu gaande ook daarop gebaseerd. Amerika voert oorlog in de naam van 'democratie en vrijheid' en niet in de naam van het christendom of wat dan ook. Alle burgeroorlogen in Afrika gaan ook vrijwel allemaal daarover tussen rebellen en junta's die de macht niet willen afstaan of delen...


Als we gaan kijken naar alle misdaden in de criminele wereld die er nu overal gepleegd worden, of het nu om verkrachtingen gaat of pedofilie, diefstal, moord, drugsgebruik of het dealen ervan et cetera... dat zijn allemaal misdaden die niet door religie worden veroorzaakt, maar door gebrek aan opvoeding, het geloven in de materie en ga zo maar door. 


Zelfs het conflict tussen Palestina en Israël, als je die goed analyseert, is het ook niet religieus, maar eerder politiek van aard. Theodoor Hertzel de bedenker van het Zionisme en het stichten van de staat Israël samen met zijn kliek waren weliswaar van Joods komaf, maar niet religieus. Het Zionisme heeft ook niets met het jodendom te maken. Maar mensen misbruiken geloof voor hun doeleinden. Jodendom werd gebruikt om Joden uit te lokken naar Palestina. Men maakt misbruik van de sentimenten van de gelovigen.


Zelfs het fenomeen pedofilie waar de khatolieke kerk op dit moment mee zit is niet te verwijten aan het katholisme, want het christendom zelf is vel tegen het misbruiken van kinderen. Het doel van het celibaatleven is juist vroomheid en afstand houden van het materiele leven of elk vorm van genot. Dat het niet werkt en dat die monnikken of priesters hun leven zo beperken niet echt slim is, is een ander verhaal. Als iemand een celibaatleven of het christendom de schuld geeft, maakt hij precies dezelfde cruciale fout als wanneer iemand zegt dat korte rokken zijn de oorzaak van verkrachtigen.


En als we toch bezig zijn met het plakken van etiketten, zeg ik er bij dat juist een goddeloze samenleving neigt vaak naar geweld, agressie en oorlog. Diegenen die beweren dat ze humanistisch zijn, die in principe vaak ook goddeloos zijn, kan ik vrijwel alle ellende naar hen toeschuiven simpelweg omdat wanneer men nergens meer in gelooft, dan neigt hij vaak om materialistisch en dus ook hebzuchtig te worden. Mensen met een geloof geloven ten minste nog in een god waarin ze ervan uit gaan dat Hij hen in de gaten houdt en hen zou in het hiernamaals ter verantwoording roepen voor de daden die ze hebben begaan. Maar goddelozen hebben dat niet wat neigt tot hebzucht, materialisme en het streven naar macht. Het Westerse hebzuchtige kapitalisme die landen van geld rooft (ESM, Federale Reserve, IMF, banken.... kortom het hele monentaire systeem) is allemaal een geldroof die niet religieus is maar gebaseerd op het geloven in materialisme.


En dan kunnen nu humanisten gaan beweren dat zij in het humane geloven, maar daar schieten we niks mee op. Want net zoals zij elk geloof de schuld geven aan de ellende die er is omdat iemand moslim of christen is, kan een gelovige net zo goed zeggen dat elke goddeloosheid waar dus humanisten naar streven leidt tot hebzucht, kapitalisme en machtmisbruik... want als de meerderheid van de mensen toch nergens meer in geloven na de dood, dan willen ze alles uit het leven halen wat er uit te halen valt.


Mensen moeten een beetje nadenken over wat ze zeggen en niet zo maar achter anderen aanhollen en mee doen, wat dat maakt hen niet anders dan een deel zijn van een kudde.

Waar gaat het mis?

Het is altijd fascinerend om te zien wanneer verschillende diersoorten die normaal gesproken in de natuur elkaar's grootste vijanden zijn, met elkaar kunnen leven als de juiste omstandigheden voor ze worden gecreëerd. Een aap met een kat zoals op deze video te zien is, of een kat met een muis of een hond met een kuiken et cetera... Als men wil kan hij allerlei diersoorten vanaf geboorte ongeacht welke soort dat zijn, bij elkaar brengen en harmonieus met elkaar laten leven. De vraag die er reist: wat is er hier zo bijzonder aan?

Net als de mens hebben dieren hersenen waar ze mee denken en kunnen communiceren. Maar zowel hun hersenen als hun communicatievermogen vergeleken met die van de mens, zijn ze zeer beperkt. In de natuur zouden deze dieren met geen mogelijkheid met elkaar kunnen leven. Sterker nog: om te overleven moeten ze op jacht gaan naar elkaar.

Wij bewonderen video's waarin we een kat zien spelen met een muis of een hert met een hond of zelfs een hond met een raaf (Youtube). Die bewondering heeft natuurlijk te maken met het feit dat we dat voor onmogelijk achtten. We vinden het fascinerend wanneer we ze zo zien met elkaar kunnen omgaan als ze getemd zijn. Maar dit brengt mij op het volgende idee:

Als het al ons lukt om dieren die elkaar in de natuur grootste vijanden zijn zo te kunnen temmen wanneer we voor hen de juiste omstandigheden creëren, waarom lukt het dan ons niet om dat voor elkaar te krijgen bij de mensen? Bij dieren hadden we het nooit kunnen verwachten dat ze zo hecht kunnen worden aan elkaar terwijl ze juist in de natuur elkaar moeten afmaken om te overleven. Als mensen het niet in hun hoofd hadden gehaald om deze dieren met elkaar te temmen, dan had waarschijnlijk iedereen dat voor onmogelijk geacht. Maar het kan blijkbaar dus wel.

Hoe komt het dat we met elkaar in oorlogen en conflicten kunnen raken, dat het zelfs binnen gezinnen mis gaat, hetzij tussen een vrouw en haar man of een ouder met zijn kind et cetera, maar dat het bij dieren wel lukt om met elkaar vreedzaam te kunnen leven als de juiste omstandigheden daarvoor zijn gecreëerd? Waarom lukt het bij de dieren wel maar niet bij de mensen?

Het geven van complimenten

Mensen zien soms beloningen, maar het lijkt alsof ze die niet hebben gezien. Ze liggen gewoon voor het oprapen, maar onze hoofden zijn te veel bezig met andere dingen. Wat zou dat toch zo mooi zijn als je als man een andere man ziet en hem gewoon complimenteert met iets. Hetzij voor zijn verzorgende uiterlijk of de vreugde die hij bij je brengt omdat hij gewoon op dat moment met jou is en met jou over koetjes en kalfjes kletst.

Als je iemand een compliment geeft, dan geef je daarmee aan dat je hem waardeert en respecteert. Dat je hem accepteert als mens en als een volwaardige iemand. Dat geeft hem zelfvertrouwen, maar ook zeg je er mee dat hij dicht bij je staat, waardoor jullie vriendschap alleen maar versterkt wordt.

Een andere voordeel wat complimenteren ook heeft is dat je bestrijdt je eigen jaloezie en afgunst. Niemand kan zeggen dat hij of zij dat nooit heeft gehad. Soms zie ik op straat hoe sommigen naar elkaar kijken. Voornamelijk vrouwen onderling…. Als de blikken kunnen doden, dan hadden ze elkaar afgemaakt. Soms zie je gewoon van die afgunstige en jaloerse blikken omdat de ene vrouw zich beter kleedt of ‘belangrijker  er uit ziet of omdat ze meer aandacht krijgt et cetera. Bij mannen is dat precies hetzelfde verhaal; ze zijn elkaar een en al aan het concurreren, de ene wilt meer zeggen dan de ander of wilt zichzelf meer bewijzen. Er komt roddel bij kijken om zichzelf beter te positioneren of om de ander te kleineren.

Om hier in tegen te gaan is het complimenteren van elkaar een van de medicijnen. Je kan niet alleen elkaar complimenteren om elkaar’s uiterlijk, maar ook om elkaar’s werk, inzet en activiteit. Tegenwoordig is wat men op het gebied van coaching toepast bij grote bedrijven, namelijk werknemers leren plezier te vinden op het werk, maar ook dat ze elkaar aanmoedigen door elkaar te complimenteren. Want belonen werkt veel beter dan alleen maar mensen aanspreken op hun gedrag. De tijd van verwijt is voorbij. Het werd tijd dat we elkaar positief aanspreken, elkaar aanmoedigen en elkaar complimenteren.

Wij moslims zeggen vaak tegen elkaar ‘broeder’ of ‘zuster’, maar vaak dekken we die lading niet echt genoeg. Begin dus met complimenteren. Het kost je niks. Denk alleen maar aan het feit hoe jij je voelde toen mensen je een compliment hebben gegeven. Laat het een van je eigenschappen zijn, want wanneer mensen je herkennen als diegene die hen heeft gewaardeerd, dan willen ze graag ook in jou gezelschap zijn.

De hasanaat (beloningen) liggen voor het oprapen.

In Egypte begrijpen ze de islam gewoon niet

In Egypte wil de overheid porno gaan verbieden (klik hier) en dat willen ze doen door middel van het laten blokkeren van websites die porno aanbieden. Ook dat providers gestraft zouden moeten worden als ze zich niet aan de wet houden.

Dit is precies de reden waarom ik vaak zeg dat moslims van deze tijd nog lang niet beschaafd zijn en dat ze nog een lange weg te gaan hebben op het gebied van ontwikkeling. Egypte is economisch gezien een arm land. De islamisten hebben nu meer te zeggen in het parlement, maar waar ze zich mee bezig gaan houden zijn dit soort zaken. Ze zijn daar nog te onderontwikkeld om te beseffen dat als je iets verbiedt dat je het daardoor alleen maar nog aantrekkelijker maakt en daarmee het probleem niet hebt opgelost. Daarnaast laat je zien dat je met zulke maatregelen weinig respect hebt voor de vrijheid van de individu. Ze denken dat ze goed kunnen regeren door te gaan censureren en voor individuen te gaan bepalen wat ze wel en niet mogen doen of waar ze wel en niet naar mogen kijken.

Als je zulke mentaliteit hebt en denkt zo te gaan regeren met het idee dat je de oplossingen hebt voor je volk (allemaal onder het mom van shari'a), dan sta je nog ver verwijderd van de daadwerkelijke oplossingen voor de problemen in het land. Deze islamisten getuigen van het gebrek aan kennis en denken met zulke maatregelen de shari'a op de juiste manier te hebben uitgevoerd. Hun denkwijze is veel te oppervlakkig, daar ze niet echt diep genoeg hebben verdiept in de wetenschap van de islam. Ze doen me een beetje denken aan de Taliban die eind jaren negentig de Boeddha-beelden hebben laten vernietigen onder het mom van dat beelden 'haram' zouden zijn........... Dat was toen het toppunt van achterlijkheid.

In de islam volgens de twee bronnen (koran en sunnah: overleveringen van de profeet Mohammed vzmh), is het expliciet niet toegestaan voor een moslim om vóór het huwelijk seks aan te gaan. Dat geldt voor zowel mannen als voor vrouwen. Dat gaat gepaard met het feit dat je dus ook geen porno mag kijken of laten maken.

Het verbod om geen seks te hebben vóór het huwelijk en ook het feit dat het niet toegestaan is om porno te maken of er naar te kijken is op de eerste plaats een verantwoordelijkheid die een individu draagt naar zijn Heer. Het is een rechtstreeks verband/relatie die een moslim/ gelovige draagt naar zijn Schepper. Daar kan niemand er tussen staan omdat alleen God diegene is die in staat is een hart te lezen van iemand of die wel op het goede pad is of niet en of zijn berouw aanvaard zal worden of niet. Daarom kan een staat die shari'a toepast geen wetten opleggen wanneer het komt tot individuele gelegenheden. Bijvoorbeeld: De koran verbiedt een moslim seks vóór of buiten het huwelijk te plegen. De Koran noemt expliciet dat diegenen die dat plegen 100 zweepslagen zouden krijgen. Maar om zover te komen moeten ze voldoen aan de voorwaarden van de straf, namelijk dat er 4 (mannelijke) getuigen daadwerkelijk zowel de man en vrouw de daad hebben zien plegen. De strenge voorwaarde is dat al die vier getuigen moeten ook echt gezien hebben dat de penis van de man de vagina van de vrouw daadwerkelijk heeft gepenetreerd. Anders is de getuigenverklaring ongeldig. Dus zelfs als deze vier getuigen de twee in bed hebben zien liggen met een dekbed over hen heen, dan is dat nog niet voldoende en kunnen de twee plegers niet veroordeeld worden. Ze zouden wel gestraft kunnen worden, maar deze straf is veel lichter en valt onder een ander soort categorie van het islamitische strafrecht dat atta`zier heet. Hier ga ik niet gedetailleerd op in.

Daarnaast speelt de voorwaarde dat alle vier getuigen betrouwbaar moeten zijn. Dat houdt in dat ze zelf geen strafbare feiten hebben gepleegd en bekend staan als ‘betrouwbaar’ bij het publiek. (Wie deze kennis niet heeft raad ik aan om terug te keren naar boeken van de usul al-fiqh, ‘de fundamenten van de islamitische jurisprudentie).

Realistisch gezien is het niet mogelijk om dus een man en een vrouw te betrappen door vier mannelijke getuigen die ook nog eens alle vier daadwerkelijk de geslachtsorganen gezien hebben met elkaar in contact zijn gekomen. Dat lukt enkel wanneer de twee seks plegen in het openbaar of zichzelf bewust laten opnemen in een video en dat laten verspreiden, of dat ze het zelf bekennen. Buiten deze gevallen is het haast niet mogelijk ze te kunnen betrappen, laat staan ze te bestraffen.

Dat is logisch want de essentie van de straf is niet omdat de man en de vrouw overspel met elkaar hebben gepleegd, maar gaat eerder om het feit dat ze er mee naar buiten optreden en publiekelijk bekend willen maken. Dat is de reden waarom de straf is opgelegd. Waar de islam problemen mee heeft is niet zo zeer dat je iets pleegt wat haram is, want daar hoef je alleen oprechte berouw voor te tonen. Maar waar de islam meer moeite mee heeft en ook gevaarlijk beschouwt is dat mensen met hun harame (verboden) daden naar buiten optreden en mensen aanmoedigen om het ook te gaan plegen. Dat valt onder de zogeheten fitna zaaien. Fitna is een Arabische term die veelvuldig in de Koran voorkomt en in de tradities van de (profeet vrede zij met hem) waarin dat wordt aangeduid met verschillende interpretaties. Één daarvan is mensen verleiden naar het slechte, het zaaien van onrust en oproepen tot het kwade. De islam is hier het meest tegen en beschouwt dat als het meest gevaarlijk wat er is. Als iemand zondigt in een privé sfeer en daarmee bedoel ik dat de persoon iets pleegt wat haram is op een stiekeme manier zonder dat hij er mee te koop loopt en anderen aanmoedigt om het ook te plegen, dan is dat niet het aller ergste. Want een moslim is ook maar een mens en er is geen één die ooit ontsnapt is aan het plegen van wat God niet behaagt. God is zeer vergevensgezind.

Het kijken naar pornografie is dus niet hetzelfde als pornografie maken en verspreiden.

De taak van de staat is dus niet mensen verbieden om overspel te plegen of verbieden om er naar te kijken op internet, maar haar taak is optreden wanneer mensen in het openbaar of via een film/ video hun seksbelevenis gaan verkopen of verspreiden. De staat straft ze om deze reden en niet zo zeer omdat twee mensen met elkaar in het geheim seks hebben gepleegd of dat iemand naar pornografie kijkt.

Het plegen van overspel op zich is iets wat je pleegt wat verboden is in de ogen van God zelf en enkel het vertonen van oprechte berouw kan jouw redden van God's straf in het hiernamaals. Dat kan de staat/ overheid niet voor jou doen en kan ook niet daar tussen komen te staan. Want ze kunnen je dan wel straffen, maar als je zelf geen spijt hebt, dan heeft die straf geen zin. De straf heb je gekregen om slechts te voorkomen dat je voortaan de seks die je pleegt, niet mee naar buiten optreed, want dat zaait ‘verderf’ (al fasaad) en valt onder fitna.

Verschillende studies hebben aangetoond dat het kijken naar pornografie psychisch gezien niet bepaald gezond is (dit kan je googlen), maar hoe schadelijk dat ook is, je kan als staat niet gaan bemoeien door voor mensen te gaan bepalen of ze wel of niet ergens naar mogen kijken. Daarom zit de oplossing niet in het verbieden daarvan, maar juist door welvaart en kansen te creëren in de samenleving. Een gezonde islamitische samenleving creëer je wanneer het land economisch hersteld is, wanneer je opvoeding, onderwijs en kansen biedt voor elk individu. De taak van de overheid is er voor zorgen dat de samenleving op een gegeven moment een gezonde kijk heeft naar het leven en dat de mensen en harmonieus met elkaar omgaan. Dat lukt als de gezinnen hersteld zijn en weten hoe ze normen en waarden op een positieve manier aan hun kinderen meegeven. Daarmee faciliteer je ook voor zowel mannen en vrouwen het gemak om in het huwelijksboot te kunnen stappen en dat ze tegelijkertijd verantwoordelijkheid nemen.

Het verbod op iets neemt de drang er naar niet weg. Integendeel; het maakt mensen juist alleen maar nieuwsgieriger en zelfs gretiger om er naar te verlangen. Het is de meesten van ons niet ontgaan hoe het in Saoedi-Arabië aan toegaat. Dat land hanteert een islam dat gebaseerd is op het salafistische en wahabistische gedachtegoed. Dat is een van de strengste manier van het interpreteren van de islam indien je het zou vergelijken met andere stromingen of scholen. Maar toch weten de meesten van ons hoeveel van die rijke Saoediërs buiten het bereik van de wet zich extreem gedragen op het gebied van seksueel genot en drank. Ze staan bekend in het buitenland met hun 'bunga bunga' feestjes waar Berlusconi jaloers op kan zijn.

Mijn overtuiging is dat ze daar in Egypte een lange weg hebben te gaan om te begrijpen hoe een samenleving in elkaar steekt om dan de juiste koers te volgen voor het implementeren van de shari’a.

Daarom sta ik niet achter de shari’a roeptoeters. Ze hebben hun vol mond over God’s wetten en over het kalifaat, tegelijkertijd denken dat ze precies weten hoe de vork in de steel zit, maar in werkelijkheid staan ze ver van de essentie er van. In de praktijk hebben verschillende landen die zogenaamd de shari’a gingen toepassen gefaald en ze hebben hun volkeren juist in meer ellende zoals oorlogen en conflicten gebracht dan voorheen. 

Homofobie gelinkt aan homoseksuele gevoelens?

Wat er in het volgende artikel staat is niet geheel correct. Wel voor een deel, maar het is niet de enige feit.


Niet alle mannen die homofobisch zijn, wil zeggen dat ze automatisch ook homoseksuele gevoelens hebben. Veel mannen groeien op als kinderen in gezinnen die hen niet voldoende zelfvertrouwen en zelfwaardering mee hebben gegeven. Wanneer een kind als minderwaardige door zijn ouders behandeld wordt, dan ontwikkelt hij simpelweg een negatief zelfbeeld. Deze negatieve zelfbeeld zorgt er voor dat hij zich als niet-man genoeg voelt. Hij wordt onzeker en voelt zich zwak van binnen. Dit is allemaal een onbewust proces. Het gevolg is dat deze man een 'macho'gedrag gaat ontwikkelen om daarmee die zwakte die hij voelt te compenseren, maar vooral om te verdringen en zichzelf wijs maken dat hij wel heel sterk is. Een andere reden is dat hij dat doet om de buitenwereld wijs te maken dat hij wel zelfverzekerd en geen mietje is.


Deze mannen associëren dan homoseksualiteit met 'zwak' en 'mietjes' gedrag. Het vooroordeel die zij hebben is dat homo's geen echte mannen kunnen zijn en daar willen ze dus niets mee te maken hebben.


Het is dus maar deels waar dat een homofoob zich als homo voelt en dat dat de reden zou zijn waarom hij het ontkent. De meesten zijn gewoon hetero's en willen graag stoer overkomen. Ze willen hun macho-imago naar de buitenwereld op die manier verkopen en daarom willen ze niets met homo's te maken hebben.


Daarbij moeten we ook niet het feit ontkennen dat er gewoon mensen zijn - en die zijn wellicht zelfs een meerderheid - die gewoon het afstotend vinden om 2 mannen te zien die met elkaar seks hebben. Dit geldt ook voor heteroseksuele vrouwen die zich zelfs 'walgen' van het idee dat ze seks hebben met een andere vrouw.


Het uitschelden van homoseksuelen en ze op straat of waar dan ook lastig vallen heeft vrijwel alleen te maken met gebrek aan opvoeding en normen en waarden. Je hoeft het niet eens te zijn met homoseksualiteit of dat het ook indruist tegen je geloof en principes, maar dat betekent niet dat je niet normaal met een homoseksueel kan omgaan  of dat je hem als gelijkwaardige behandeld.

Hoe heilig zijn ouders?

Een bekende cliché die ik op het internet overal tegenkom is de zoveelste foto of waarschuwing waarin wordt vermeld dat kinderen goed voor hun ouders moeten zorgen en dergelijk. Artikelen met adviezen dat ouders heel heilig zijn in de ogen van God. Daarom moet je ze onvoorwaardelijk op handen dragen en alles uit de kast halen om goed voor ze  te zorgen.


Alhoewel het een bekende feit is binnen de islam dat je goed voor je ouders moet zorgen, is dit voor mij weer altijd hetzelfde lied. Vrijwel elk moslim weet dit en het is vaak zelfs een onderdeel van het gedrag van elk normaal denkend mens. Niemand haat zijn ouders tenzij die ouders er naar hebben gemaakt zeg ik altijd.

Wat ik wel mis behalve dit soort clichés is hoe het zit met kinderen die door hun ouders mishandeld, verwaarloosd en zelfs misbruikt werden? Waarom lees ik bij de islamitische gemeenschap daar heel weinig over? Een zoon of dochter kan niet liefde geven als hij of zij zelf die liefde niet van zijn eigen ouders ontvangen heeft. Waarom lees ik weinig over de verantwoordelijkheid van de ouders hoe ze hun kinderen zouden moeten opvoeden? Ik zeg niet dat ik dit niet lees, maar er wordt hier te weinig aandacht aan besteedt. De meest voorkomende cliché is 9 van de 10 keer dat je voor je ouders moet zorgen. Waarom lees ik weinig of haast geen artikelen over kritiek op ouders? Overal waar ik een artikel lees over ouders volgens de islam, lees ik artikelen die bijna het beeld schetsen dat ze onfeilbaar zijn. Er heerst duidelijk een groot taboe over het bekritiseren van ouders.

Het werd tijd dat mensen om het gedrag van ouders die gefaald hebben in hun ouderschap aan de kaak te stellen. In het dagelijks leven daarbuiten gaat van alles mis. Ouders die hun kinderen van jongs af aan alleen maar uitschelden, verwijten, kleineren, verwaarlozen, mishandelen en zelfs misbruiken. Maar blijkbaar wordt daar niet al te graag over gesproken en wordt er alleen maar het ideale beeld naar voren gebracht. Men concentreert zich vrijwel alleen op dat gedeelte waarin kinderen hun ouders moeten eren en goed verzorgen. Ook wordt er een beeld geschetst dat als er iets fout gaat tussen ouders en kinderen, dan is het vrijwel altijd de schuld van de kinderen.

Ik zeg bij dezen: dat het van twee kanten moet komen. De werkelijkheid is dat er jongeren (zowel meisjes als jongens) zijn die uit huis weglopen. Jongeren die weinig gevoel en emotie delen met hun ouders, geen of weinig contact zelfs willen met hun ouders en vrijwel in al deze gevallen is het niet de schuld van die jongeren maar op de eerste plaats van de ouders zelf. Als de ouders hun kinderen geen liefde meegeven, dan moeten die ouders later niet klagen dat ze door hun kinderen in de steek werden gelaten. Geef je geen liefde, dan krijg geen liefde terug. Zo simpel is werkt het.

Ik heb het nog niet eens over kinderen die psychisch kapot worden gemaakt door hun ouders. Wat verwacht je van een zoon die van jongs af aan alleen maar negatieve dingen van zijn vader of moeder meekrijgt, die nauwelijks complimenten kreeg, eerder alleen maar de ene uitschelding namens God na de andere. In de Marokkaanse en Turkse cultuur zit het uitschelden van je kinderen sterk ingebakken in de opvoeding: ‘moge Allah je in het hellevuur gooien, zoon van al-haram, moge Allah je dit en dat geven…’. Veel Marokkaanse ouders schitteren op dat gebied. Bij elk iets wat een kind fout doet, krijgt hij de volle lading aan scheldpartijen en nogmaals; zelden heb ik hierover artikelen gelezen of in de moskeeën imams gehoord die regelmatig zulke problemen aankaarten. Negen van de tien keer gaat het alleen maar om de rechten van de ouders... af en toe hoor je weleens wat over de rechten van kinderen, maar dan vaak heel vluchtig en op een oppervlakkige manier.

Er heerst een groot taboe over dit onderwerp.  Veel moslimjongeren zijn opgegroeid met een hoop verwijt aan hun hoofd en met een nog destructieve gevoel van schuld. Het kind krijgt de schuld voor alles wat er mis gaat. Ouders die de neiging hebben hun kinderen te willen perfectioneren. Bij alles wat een kind doet, wordt er negatieve commentaar geleverd. Het resultaat is dat deze jongeren opgroeien met grote schuldgevoelens. Ze houden zichzelf voor de gek dat hun ouders hen goed hebben opgevoed ondanks dat ze vaak met psychische problemen zitten. Een heel bekende uitspraak wat ze vaak gebruiken is:

‘mijn ouders hebben het goed gedaan toen ze streng tegen me deden en toen ze mij sloegen et cetera. Als ze dat niet gedaan hadden, dan was ik slecht terecht gekomen…’

Dit soort uitspraken hebben zelden te maken met een nuchtere blik kijken naar wat ze mee hebben gemaakt. Meestal zeggen ze dit om hun ouders niet de schuld te geven van de psychische problemen waar ze mee te kampen hebben, want: 'O wee.... ouders zijn heilig...die hebben nooit wat gedaan. Alles wat je fout doet is je eigen schuld.'

De gevolgen is dat deze kinderen (zelfs als ze volwassen zijn) altijd blijven zichzelf de schuld geven voor alles wat er mis gaat.

Een ander gevolg van het perfectioneren van kinderen, is dat ze bang worden om initiatief te nemen. Ze worden onzeker en krijgen later zelfs hartkloppingen als ze bijvoorbeeld in een menigte moeten spreken. De angst voor de ouder achtervolgt hen overal. Perfectionisme is voor velen slopend en leidt altijd naar stress en zelfs zware depressies. Want het gevoel die een perfectionist heeft is dat hij toch onbewust blijft proberen zo veel mogelijk alles perfect te doen om van die onbehagen knagend gevoel af te komen.

. Dat gevoel is die psychische achtervolging van zijn ouders in zijn hoofd. Hij loopt constant met het idee of hij het wel of niet goed doet en zouden zijn ouders nu wel trots op hem zijn als ze zouden zien hoe hij het nu doet et cetera.

Daarom heb ik er een probleem mee dat een groot aantal moslims dit soort problemen te weinig aan de kaak stellen. Vrijwel de meeste lessen in de moskeeën of artikelen die ik lees op het internet over de relatie tussen ouders en kinderen, gaan meestal over de positie van de ouders binnen de islam en dat de kinderen hun ouders op handen moeten dragen want de moeders bijvoorbeeld zijn de deur naar het paradijs en dat God de verhevene in de Koran de ouders een grote positie heeft gegeven et cetera. Hierdoor durven veel jongeren niet meer kritisch te kijken naar het gedrag van de ouders. Ouders zijn een soort heiligheid geworden die niets te verwijten valt. Alles wat fout gaat is de schuld van de kinderen zelf.

Het ironische hieraan is dat iedereen geeft de schuld aan de jongeren voor hun slecht gedrag, maar wanneer diezelfde jongeren later ouders worden en wanneer ze hun eigen slecht gedrag aan hun kinderen doorgeven, dan opeens let niemand op die ouders meer, maar opnieuw is het weer de schuld van hun kinderen. Het lijkt alsof 'ouderschap' een immuniteit is geworden. Eenmaal je een ouder bent geworden, dan ligt het niet meer aan jou, maar altijd aan je kinderen.

Dus als kind heb je het slecht gedaan, maar als hetzelfde kind later een ouder wordt, dan is hij opeens heilig en wordt de schuld neergelegd bij zijn eigen kinderen. Hoe onlogisch dit ook klinkt, maar dit is de filosofie die door de meesten gehanteerd wordt.

Wordt vervolgd....

Investeer in je relatie

Een relatie is een investering met ambitie. Als je in een bedrijf gaat werken, dan dien je te blijven investeren in jezelf, anders wordt het werk op een gegeven moment een routine en ga je daardoor stagneren. Het werk wat je jaren blijft doen gaat vervelen en ga je niet meer effectief werken als in het begin. Dat geldt precies voor een relatie. Zonder te investeren in jezelf en in je partner, gaat op een gegeven moment alles vervelen. Daarom merk je vaak koppels die pas getrouwd zijn, die dan in het begin enthousiast waren, maar na maanden verminderd alles. De oorzaak is dat ze beide op elkaar te veel leunen en van elkaar te veel verwachten.

Ee relatie draait niet om je eigen behoeften, hoe belangrijk die ook zijn, maar het gaat eerder om de behoeften van je partner. Indien je bezig bent met het vervullen van de behoeften van je partner en andersom, dan breng je meer evenwichtigheid in de relatie. Maar het moet wel van beide kanten komen, anders werkt het niet.

Wil je partner hier niet aan meewerken? Dan dien je - hoe moeilijk dat ook is - hem daarop te attenderen. De fout die veel mensen maken in een relatie en dat zijn voornamelijk vrouwen is dat ze denken: 'ik ga mijn best doen en me als een voorbeeldige vrouw gedragen, dan zal hij mij waarderen en van mij gaan houden.'

Het gevolg is dat ze zich te veel gaan uitsloven, te veel hooi op hun vork nemen, alsmaar de man tevreden willen stellen waar het maar kan. Ze laten alles op zich afkomen en wat er daarbij nog komt kijken  is het karakter van sommige vrouwen. Sommigen zijn perfectionistisch, gaan bij veel zaken akkoord en durven geen 'nee' te zeggen. Daarmee hopen ze dat de man dat ooit inziet en dat het ooit goed gaat komen. Ze beseffen niet dat wanneer ze hun mannen te veel verwennen en het naar hun zin geven, dat ze er door juist luier worden en nog meer verantwoordelijkheid bij hen gaan neerleggen.

Als je dit in jezelf herkent dan mag je gaan afvragen hoe lang je dit nog zal volhouden. Bij dezen zeg ik tegen die dames: laat die ijdele hoop maar varen, want voor je het weet ben je een paar jaren verder en dan is het enige wat veranderd is, zijn dikkere wallen en dikkere heupen (troost eten) en soms pijn in je rug tot aan hernia toe als je ouder wordt. Om even een misverstand weg te nemen: met dikkere heupen bedoel ik niet iedere dikke vrouw. Er zijn vrouwen die dat gewoon van nature zijn en daar niets aan kunnen doen. Met dik zijn is er niets mis, maar ik heb het over diegene die slank waren en enkel door troost eten dikker zijn geworden en vaak zie je ze na jaren huwelijk zichzelf verwaarloosd hebben omdat ze niet meer (kunnen) voor zichzelf zorgen vanwege het huishouden of de kinderen waardoor ze te weinig tijd hebben om tijd te maken voor zichzelf.

Mensen die zichzelf uitsloven beseffen niet dat hun lichaam op een gegeven moment het gaat opgeven. Ze beseffen niet dat veel welvaartsziektes te maken hebben met o.a. slechte relaties in combinatie met slecht eten. Als je te veel hooi op je vork neemt, dan heeft dat letterlijk invloed op je gezondheid. Gaat je rug daar niet aan, dan gaat je hart daar wel aan, of anders door suikerziekte (hangt van welke type af en of die erfelijk is of niet) of door veel stress tot aan een depressie.

Hoe waardevol ben je?

Gun jezelf het geluk door eerst te geloven dat je als persoon jezelf de moeite waard vindt. Zonder zelfwaardering en zelfrespect kom je niet verder. Kappen met jezelf de schuld van alles te geven. Want hoe slecht je je ook voelt van binnen, je bent net als ieder ander persoon een volwaardig persoonlijkheid. Als je hierin gaat beginnen te geloven dan heb je de eerste stap gezet. Want ik weet zelf dat de reden waarom veel mensen niet opkomen voor zichzelf is dat ze de doemscenario er bij halen dat alles fout zal gaan en dat de relatie zodanig uit de hand gaat lopen dat uiteindelijk in een scheidingssituatie terecht zullen komen. Ze geven ook te snel zichzelf de schuld bij alles wat fout gaat.

Laat die gedachte (doemscenario) varen. Het is je angst die dat in je voedt en door angst belemmer je jezelf door jezelf  niet datgene te geven wat je verdient. Als je opkomt voor jezelf of je wilt serieuze stappen ondernemen om iets te doen aan je relatie, betekent niet meteen dat er een scheiding op de loer is. Je partner is geen monster tenzij hij jou mishandeld, maar dan hebben we het in dit geval over iets heel anders, namelijk dat de grenzen zijn overschreden en dus echt serieuzere stappen moet gaan nemen. Maar stel dat er geen sprake is van mishandeling, maar dat je partner gewoon niet helpt en weinig wilt investeren in de relatie, te vaak weg is, jou niet waardeert en alles wat je thuis doet ziet als een vanzelfsprekendheid. In dit geval moet je alle opties bestuderen die er maar zijn om je relatie te optimaliseren. Dat kan van alles zijn; van gesprek met je partner tot aan het betrekken van hulp van buiten af. Kunnen de families hier niets aan doen, dan is het een imam die daar verstand van heeft of anders een relatietherapeut et cetera.

Soms zit de oplossing gewoon in het nemen van een zelfverzekerde houding. Mensen die niet zelfverzekerd zijn, hebben ook weinig vertrouwen in zichzelf. Ze gaan bij voorbaat ervan uit dat als ze initiatief nemen dat het gaat mislukken.  De ene angst na de ander die ze in de weg staat om te durven te spreken en op te komen voor zichzelf. Wat ze dan doen is dat ze zichzelf voor de gek gaan houden door te denken aan de goede dingen die de partner wel heeft en dan zichzelf troosten met het idee ‘ik heb het niet slecht, anderen hebben het slechter’.

Ik denk dat bij veel dames die dit lezen dit bij hen als muziek in de oren klinkt. Zo ja, dan is dit de tijd om hierover na te denken en wat te gaan doen aan je situatie.

Wanneer je niet zelfverzekerd bent, dan durf je niet in gesprek te gaan met je partner. Je bent bang om in zijn ogen die teleurstelling te lezen waar je bang voor bent, want je bent altijd gewend mensen juist te plezieren en het naar hun zin te krijgen. Sterker nog: je denkt ook stiekem: ‘ik ben niet belangrijk, zolang ik anderen het naar hun zin maak, dan gaat het ook goed bij mij.’ Deze houding is natuurlijk niet representatief voor elke vrouw, maar velen denken dat toch wel onbewust.

Maar wanneer je dan wel zelfverzekerd bent, dan durf je wel in gesprek te gaan. Je bent dan de baas over je angsten en ga je de confrontatie aan. Je zult je verbazen hoe hoopvol en vruchtbaar dat is dan die doemscenario’s die je had. Als je een zelfverzekerde houding neemt, dan ga je dat ook uitstralen en als je consequent blijft dan heeft je partner maar 2 keuzes. ‘My way or the Highway’. In dit geval heeft hij dus maar 2 keuzes: indien hij van je houdt, dan zal hij wat aan zijn relatie gaan doen. Hij zal moeten accepteren dat hij met je in gesprek gaat en de opties nuchter bekijken. Zo niet, dan heb je te maken met een lastige partner die moeilijk over zijn gevoelens kan praten om eerlijk en openhartig met je te zijn. Dit soort types zien zichzelf ook als diegene die de broek willen aantrekken in huis en dat hun wil is wet. Jij bent ondergeschikt aan datgene wat zij wensen en zeggen. De rest doet er niet toe. In dit geval moet je ferm zijn en simpelweg keuzes maken. Als hij niet wilt veranderen en je weet dat je gezondheid en zelfs die van je kinderen (psychisch) ook in de toekomst daardoor achteruit zullen gaan, dan moet je hiervan conclusies trekken.

Het belangrijkste is dat je iets moet doen aan jezelf en blijf niet hopen op een wonder die er gaat komen. De ervaringen in de praktijk laten namelijk iets anders zien. Mensen veranderen niet vanuit zichzelf, maar soms moet dat helaas op een 'grove' manier.

Extremisme op Goede Vrijdag

Op Goede Vrijdag hebben een groep christenen net als ieder jaar zichzelf laten kruisigen. Dat ging gepaard met nagelen in hun voeten en handen. We kunnen gerust stellen dat dit gedrag onder extremisme valt. En zoals men weet, in elk religie vind je extremisten die heel ver gaan in datgene waarvan zij denken dat het een deel is van hun geloof.

Alhoewel ik als moslim natuurlijk niet geloof in de Bijbel van heden ten dage, toch heb ik respect voor deze christenen die zover gaan om op die manier hun toewijding aan Jezus vrede zij met hem te laten zien. Ik mag het dan wel extreem vinden en het niet eens zijn met waarin ze geloven, maar één ding is een feit: ze nemen hun geloof erg serieus en gaan daar heel ver in. Dat kan ik niet zeggen van menig moslims van mijn eigen geloof.

Daarom heb ik er moeite mee dat sommige geloofsgenoten makkelijk deze christenen veroordelen als ‘dwalers’ die in ‘dwaling’ leven. Oordelen is makkelijk. Deze christenen doen iets wat weliswaar extremistisch is, maar ze doen ten minste niemand kwaad. Ik heb dan liever zulke extremisten dan sommigen die in de naam van ‘jihad’ aanslagen plegen op metrostations of waar dan ook waarbij onschuldige burgers omkomen.

Je kan een half glaswater op twee manieren bekijken: of het is halfleeg, dan zie je in alles iets negatiefs of het is halfvol, dan zie je in alles iets positiefs. Iets negatief beoordelen of bekritiseren is makkelijk. Het beste uit iets halen wat op de eerste instantie negatief lijkt, is voor mij een kunst en een gezegen vaardigheid waar we meer aan hebben.

Al lijkt dat kruisigen op de eerste instantie iets negatiefs, toch kunnen we hieruit veel lessen trekken dan we denken. Het is aan jou om dat te ontdekken en zie het als een reis waarin je geest een wereld ontdekt waar die niet eerder is geweest.

Moslims hebben nog een lange weg te gaan.

Dit is te gek voor woorden. Twee Tunesische studenten krijgen zeven jaar celstraf omdat ze op Facebook karikaturen over de profeet Mohammed vrede zij met hem hebben geplaatst.

Tunesië heeft tientallen jaren lang geleefd onder de dictatuur en laïcisme (seculiere staat) waarin zowel Bourqiba en Ben Ali hun best hebben gedaan de islam minder populair te maken, dat ze zelfs hoofddoek verbieden op scholen et cetera. De jongeren zijn daar alles behalve bewust opgevoed en om het maar niet te hebben over de armoede in dat land of de erbarmelijke omstandigheden waarin kinderen en jongeren hebben geleefd en zijn opgevoed.

Ik heb een groot probleem met een grote groep medemoslims van vandaag de dag. Ze denken dat ze de islam begrijpen, maar alles behalve dat en dat is ook de reden waarom ze in alle sectoren achter zijn gebleven. Op sociaal, economisch pedagogisch, psychologisch en op politiek niveau, scoren ze gewoon slecht en lopen ze ver achter qua beschaving en het begrijpen van vrijheid.

Wat ik hiermee bedoel is het feit dat Tunesië pas kennis heeft gemaakt met vrijheid en ze denken de problemen in het land op te lossen door mensen zwaar te veroordelen en achter de tralies voor jaren lang te laten verdwijnen. Ok, de twee studenten hadden niet die spotprenten moeten maken, maar dat betekent niet meteen dat de oplossing is zulke zware straffen te geven. Wat los je daarmee op? Denkt men dat je door angst te zaaien, heb je daarmee de oplossing gevonden? Deze actie riekt naar de mentaliteit van de Taliban, het land dat door de oorlog met de Sovjet Unie zwaar beschadigd was, maar die achterlijke Taliban dachten shari’a in te voeren door middel van te straffen en zo dachten ze dat ze in hun ogen de shari’a hebben toegepast.

Wat hebben die sharia roeptoeters toch met de kick om graag te straffen en mensen bang te maken? Dit is een belediging voor de islam en als moslim ben ik zwaar teleurgesteld in moslims met zulke mentaliteiten.  Ik wil moslims niet over één kam scheren, maar heel globaal zeg ik gerust dat we achterlijk bezig zijn. Is het niet in Afghanistan, dan is het in Saoedi-Arabië waar vrouwen tot op heden geen auto’s mogen rijden en ook niet mogen stemmen. Is het niet in Saoedi-Arabië dan is het in Soedan. Precies hetzelfde. Is het niet in Soedan dan is het in Somalië met die Al-Shabab figuren. Allemaal shari’a en kalifaat schreeuwers die geen enkele ontwikkeling of beschaving hebben aangetoond, maar enkel armoede, verderf en oorlog hebben gezaaid.

De twee Tunesische jongens dienen onmiddellijk vrijgelaten te worden. Het Tunesische volk ontwikkelt niet door mensen te straffen, maar door onderwijs te verspreiden. Het land moet nog herstellen van haar verleden. Er is daar nog veel wat nog moet veranderen, maar de shari’a schreeuwers dachten te beginnen met straffen. Nu sluiten ze twee studenten op die zeven jaar vast moeten zitten. Hun leven wordt verpest om twee spotprenten. Ik keur die actie persoonlijk ook af, maar ik pleit er voor door die mensen eerst een kans te geven dat ze het goed maken. Geef ze onderwijs. Maak de samenleving bewust en niet oplossingen zoeken met straffen, want op die manier zijn ze in Tunesië niet verder verwijderd van de Taliban en zo zijn we weer terug bij af. De twee studenten zijn zelf slachtoffer van de dictatuur van Ben Ali en hebben zelf ontwikkeling nodig om bewust gemaakt te worden, maar niet door ze achter de tralies te plaatsen. Dit gedrag getuigt enkel van het feit dat wij moslims overal een lange een weg hebben te gaan.

Emotionele ontwikkeling

Recentelijk heb ik deze video voor het eerst op YouTube mogen aanschouwen. In al die jaren dat ik woonachtig ben te Nederland heeft een imam nog nooit zoveel in me los weten te maken met als gevolg dat ik met een betraand gezicht naar mijn computerscherm zat te kijken. Zijn bescheiden, spontane betoog wist alle aanwezigen, inclusief de befaamde Marokkaanse imam Nhari, tot tranen te roeren.

De toespraak van deze jongeman zegt namelijk veel over de tekortkoming van de islamitische gemeenschappen. Gemeenschappen waarin imams en bezoekers van de moskeeën de islam enkel binnen de muren van de moskee prediken en de jongeren daarbuiten negeren en verwaarlozen. Zelfs imam Nhari, die een grote populariteit geniet in Marokko, werd na het betoog wakker geschud. Hij durfde zelfkritisch te zijn en uitte huilend ‘wee ons, hoeveel van onze jongeren hebben wij verwaarloosd in dit land?’.

Bovenstaand dilemma heb ik ten aanzien van veel moslims in Nederland en Marokko. Ze preken over hoe ideaal en mooi de islam is, over de grootheid van God de Verhevene, over de voorbeeldigheid van onze profeet (vrede zij met hem) en het in de voetsporen treden van zijn metgezellen. Indien ze het eerder genoemde niet onderstrepen, benadrukken ze hoe slecht de moslims wel niet zijn, veroordelen ze de samenleving, beloven ze de hel aan moslims, becommentariëren ze de kleding van meisjes en keuren ze het gedrag van jongeren af. Deze manier van preken resulteert in een kloof tussen de islam en moslims en in het geval van de jongeman in de video, een kloof tussen de moskee en de moslims. Imams willen dat moslims terugkeren naar de islam, terwijl ze de moslims tegelijkertijd veroordelen.

Er lopen veel moslims rond die weinig tot niet-paraktiserend zijn en heus van alles doen wat God niet behaagt. Maar is het verbaal neersabelen of het veroordelen van deze groep wel de juiste methodiek? Mijns inziens jaagt deze retoriek de ‘zwakke’ moslims juist weg. Naast het feit dat velen al te kampen hebben met een negatief zelfbeeld, voeden zulke preken de gedachte dat ze nog meer verwijderd zijn van het gedrag dat een moslim dient te hebben. Uiteindelijk mondt dit uit in moslims die denken niets te verliezen hebben. Mondt dit uit in pessimisme, apathie en moedeloosheid. De ultieme voedingsbodem voor het blijven bewandelen van het slechte pad.

De kracht van het betoog, zoals te zien in de video, was niet dat het betoog afkomstig was van iemand die kennis had over de islam, maar dat hij vanuit zijn gevoel sprak. Zijn verstand voerde toen niet het woord, maar zijn hart en zijn gevoel. Dit laatste ontbreekt bij veel moslims. Wij zijn geen helden in het uitdrukken van onze gevoelens en emoties. We hebben het beeld gecreëerd dat ons gevoel niet belangrijk is. Dat enkel wat God in de Koran zei en wat de profeet (vrede zij met hem) zei goed en belangrijk is. Wat we voelen moet genegeerd worden en er moet gehandeld worden naar wat er in de Koran staat en alles zal goedkomen. Tenslotte zeggen we hamdulillah (Lof zij God) en is er niets meer aan de hand. ‘Ach joh, je kind is dood? Geeft niet, want in Afrika sterven er elke dag meer kinderen. Het komt helemaal goed. Wees niet bedroefd, want Allah is bij je, er is niets aan de hand!’

Toegegeven, mogelijkerwijs drukte ik me zojuist overdreven uit, maar dit is wat we dagelijks doen. We lopen voorbij de gevoelens van de mens. We etaleren het ideale plaatje en denken daarmee het geloof goed na te streven. Echter is dit een groot misverstand, wij moslims zijn emotioneel gezien nog lang niet ontwikkeld. We verbergen ons gevoel en ingeval we het toch uiten, doen we het vaak op de verkeerde manier. We spelen mooi weer om vooral niet de vuile was buiten te hangen en indien het geen mooi weer spelen betreft, hebben we korte tenen en komt de manier van emoties uiten neer op schreeuwen, kleineren, verwijten maken, et cetera.

Maar wat is nu de oplossing? In feite is het simpel, namelijk dat imams hun retoriek moeten veranderen. Het behoeft geen uitleg dat het reciteren van verzen uit de Koran belangrijk is of zelfs essentieel. Maar het is niet genoeg, moslims behoeven meer. Dichterbij de moslims komen, niet schromen voor het verplaatsen van jezelf in het gevoel van een ander. Het komt neer op empathie, met andere woorden, inlevingsvermogen. Benader elkaar voor de verandering positief. Leef met elkaar mee en neem elkaars gevoel serieus. Begin niet meteen te preken, verschaf een luisterend oor. Niet iedereen heeft het makkelijk gehad of de juiste opvoeding meegekregen. De islam is niet voor iedereen een vanzelfsprekendheid geweest in hun opvoeding.

Kom je een jongen tegen die gemeenschap heeft gehad met zijn vriendin voor het huwelijk? Een jongen die aangeeft van haar te houden maar nu tegen de afwijzing van zijn ouders loopt? Veroordeel hem dan niet. Geef hem het gevoel dat je hem accepteert zoals hij is en neem zijn probleem serieus. Ook al keur je zijn gedrag af en mag het niet volgens de islam, baseer je reactie er dan niet op. De jongen gaat geen gesprek met je aan om veroordeeld te worden of om te horen dat hij in de hel zal belanden voor zijn wandaden. Deze manier van preken of adviseren werkt dikwijls niet. Jongeren gaan nauwelijks naar de imam om over hun gevoelens te praten. Imams, moslims, moeten hun manier van benaderen en communiceren dus veranderen. Daarnaast moet de problematiek niet alleen binnen de muren van de moskeeën besproken worden, maar daarbuiten moet ook hulp worden geboden daar waar nodig. Wekelijks treffen moslims elkaar bij het vrijdaggebed. Vanaf een afstand aanschouwd ziet het er mooi uit, maar helaas wordt er meestal gepreekt over zaken die weinig van doen hebben met de problemen die zich afspelen bij de bezoekers, problemen die zich afspelen in hun wijk. Men praat over zaken die ver van hen staan terwijl er op de hoek van de moskee hangjongeren staan. Om nog maar te zwijgen over de overlast die ze veroorzaken. Moslims moeten elkaar niet enkel treffen voor het gebed, voor het maken van een praatje om vervolgens weer hun eigen weg in te slaan. We moeten wat doen aan de verscheurde gezinnen, aan de weggelopen meisjes en aan het hoge criminaliteitscijfer onder moslimjongeren.

Misschien ben ik te euforisch geweest door een ideaalbeeld te schetsen van hoe moslims zich zouden moeten gedragen, maar aan de andere kant, hoort het niet gewoon zo te zijn? De tijd is aangebroken voor imams die meer dan alleen over kennis omtrent de Koran en de hadieth (tradities van de profeet Mohammed, vrede zij met hem) beschikken. Deze tijd verlangt naar imams die betrokken zijn bij de samenleving, imams die de statistieken van de problematiek bestudeerd hebben en samen met de gemeenschap of de overheid een plan van aanpak durven op te stellen. Dit alles om de problemen van de moslims effectief aan te pakken. Kortom, we behoeven imams die de taal spreken van de huidige generatie. Imams die goed op de hoogte zijn van wat er om hen heen speelt. We behoeven geen imams die enkel de theorie onderstrepen. We zijn het allemaal met elkaar eens dat wat er in de Koran staat de waarheid is en dat de profeet (vrede zij met hem) de meest voorbeeldige persoon was. Maar combineer die theorie met zachtmoedige woorden en voorbeelden uit de praktijk. Benoem de problemen zonder de niet-praktiserende jongeren te berispen en probeer de praktiserende bezoekers aan te zetten tot handelen. Op hen wil je tenslotte rekenen, willen we iets betekenen voor zowel de moslims als niet-moslims.

Verheven is Hij die mij de kracht gaf het bovenstaande te schrijven. Moge Hij mij vergeven voor mijn fouten. Tot Hem bid ik om mijn tekortkomingen te verbeteren. Aan Hem vraag ik mij te belonen voor mijn intentie. Moge iedereen gezegend zijn met Zijn vrede.