Naar aanleiding van een bericht op nu.nl (Dodental bloedbad school Brazilië nu 13), heb ik de volgende reactie geschreven:
Als je als kind niet je gevoelens mocht uiten bij je ouders, zoals hoe je je voelt en dan in combinatie met emotionele en fysieke mishandelingen dan verkrop je een onbegrensde vorm van woede. Dit proces heet verdringing. Op zich is er niets vreemds aan verdringing. Wij verdringen allemaal gevoelens, maar bij deze categorie mensen is de verdringing extreem. Tijdens hun groei en prille fase hebben ze de ergste vormen van verdringing meegemaakt. Wanneer een kind zijn ouders ziet vaak tegen elkaar schreeuwen en/of de man zijn vrouw mishandelt, diezelfde ouders ook nog tegen het kind schreeuwen en slaan wat gepaard gaat met veel vernedering en allerlei soorten mishandelingen, dan groeit het kind in een roes. Het schakelt zijn gevoelens uit waardoor het apathisch wordt. Het heeft geen kans gehad als kind om zijn gevoelens te uiten en dus alles wordt verdrongen. Dat leidt tot psychopathie. Als jongere en als volwassene ontbreekt het aan zo'n jonge aan elk vorm van empathie. Hij kan niet meer in de schoenen staan van een ander om zijn/haar pijn te voelen en dus heeft hij ook geen medelijden met anderen. Als hij ook nog werd gepest op school, draagt het bij aan die opgekropte gevoelens (woede). Later wordt het een bom die op elk willekeurige dag losbarst. Wat naast de bovengenoemde oorzaken bij komt kijken is het feit dat het kind nooit wat normen en waarden van ouders mee heeft gekregen. Ze hebben het kind niets geleerd wat goed en slecht voor haar is. Het kind moest dat zelf allemaal ontdekken en dat ging gepaard met zeer negatief zelfbeeld over zichzelf. Dat leidt tot afwijkende interpretaties over de maatschappij bij hem. Bij sommigen leidt tot psychoses (zoals schizofrenie b.v.) of gewone angsten enzovoort.
Doordat deze jongen anderen doodschiet (en daarna - meestal - zichzelf schieten) is voor hem ook een soort statement. Naast het feit dat hij enorm lijdt aan een extreme vorm van negatief zelfbeeld wilt hij ook aan de rest van de wereld laten zien hoe woedend en slecht met hem gesteld is. Het feit dat hij kinderen doodt, geeft simpelweg aan hoe hij zich voelt. Dit laatste klinkt even 'oppervlakkig' maar er zit veel meer achter. De bovenstaande genoemde redenen is slechts een beknopte oorzaak van de psyche van zo'n persoon.
Je kan zeggen wat je wilt over deze persoon en hem haten voor zijn gedrag, maar ik kan me heel goed voorstellen waar zijn gedrag vandaan komt. Overheden steken onvoldoende in gezinsopvoeding en denken dat iedereen moet gewoon verantwoordelijkheid nemen voor zijn gedrag. Men laat het bij uitspraken zoals 'hij wist wat hij deed en hij had dat niet moeten doen'. Was dat maar zo simpel. Al onze gedragingen hebben te maken met hoe wij die ene eerste keer kennis gemaakt hebben met de wereld. Het begint vanaf je foetus-periode tot de prille jaren van je leven. Vanaf dat moment sla je op bepaalde informatie die jouw beeld en (kern)gedachten vormen over het leven. Diegenen die het meest bijdragen aan dit beeld van je zijn je ouders. Ze zijn de primaire factor. Buitenstaande oorzaken zoals andere jongens of milieu zijn secundair. De overheid moet gewoon meer insteken in het gezin. Ik ben een voorstander dat wanneer een echtpaar een kind wilt nemen dat de overheid ze hierin een beetje begeleidt. Een moeder of vader die drugs gebruikt, of die depressief is, of strafbare feiten heeft gepleegd, gescheiden zijn etc... dienen begeleid te worden. Je kan ze niet aan hun lot overlaten en verwachten dat opvoeding vanzelf gaat. Een kind is een instituut waarin je bepaalde energie en tijd moet insteken en dus niet zo maar willekeurig 'opvoeden'. Dat zal eerder neigen tot 'misvoeden' want voor je het weet staat de politie voor je deur met de mededeling dat je kind vast zit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten